سیلیکون

سیلیکون یک عنصر شیمیایی در جدول تناوبی است. عدد اتمی آن ۱۴ است، یعنی ۱۴ پروتون دارد. سیلیکون با خواصی مابین فلزات و نافلزات، یک «متالوئید» است. نام این عنصر از واژه‌ی لاتین «سایلکس» به معنای «چخماق» گرفته شده است. در واقع، سیلیکون یک عنصر کلیدی در سنگ چخماق است.

سیلیکون در بسیاری از سنگ‌ها یافت می‌شود. این عنصر بیش از 25 درصد از پوسته‌ی زمین را تشکیل می‌دهد. در واقع، این عنصر دومین عنصر رایج در پوسته‌ی زمین پس از اکسیژن است. در طبیعت، سیلیکون معمولاً به خودی خود یافت نمی‌شود. در عوض، اغلب با اکسیژن برای تشکیل سیلیکا و یا با اکسیژن و سایر عناصر برای تشکیل سیلیکات جفت می‌شود. سیلیکا در ماسه، کوارتز و سنگ چخماق یافت می‌شود. مواد معدنی سیلیکات عبارتند از گرانیت، میکا و فلدسپات.

سیلیکون یکی از مفیدترین عناصر روی زمین است. به عنوان مثال، یک عنصر کلیدی برای مواد سیلیکونی است. مواد سیلیکونی موادی هستند که برای ساخت ابزار پزشکی، ظروف آشپزی، چسب و غیره استفاده می‌شوند. اما ادعای اصلی سیلیکون برای شهرت، لوازم الکترونیکی مدرن از قبیل تلفن و رایانه است. در این دستگاه‌ها سیلیکون به عنوان نیمه‌هادی عمل می‌کند. سیلیکون ماده‌ای است که می‌تواند در برخی مواقع الکتریسیته را منتقل کند اما در بعضی مواقع نه. این اجازه می‌دهد تا قطعات سیلیکونی مانند سوئیچ‌های روشن / خاموش الکتریکی کوچک عمل کنند. حالت‌های «روشن» و «خاموش» آنها یک‌ها و صفرهای داده‌های رایانه‌ای دیجیتال را رمزگذاری می‌کنند. بدون آنها، شما در حال حاضر قادر به خواندن این کلمات روی صفحه‌ی نمایش نیستید. به همین دلیل است که قطب اصلی شرکت‌های فناوری در نزدیکی سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، به «دره‌ی سیلیکون» شهرت پیدا کرده است.

منبع: sciencenewsforstudents

اشتراک گذاری:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.